صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را
تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

«و رفت تا لب هیچ/ و پشت حوصله نورها دراز كشید/ و هیچ فكر نكرد/ كه ما میان پریشانی تلفظ درها/ برای خوردن یك سیب/ چه قدر تنها ماندیم»

« كسي پرسيده بود:

چگونه بايد به خدا رسيد؟

مي گويم:

تو كه بيرون از خدا نيستي

تو در او هستي

همان گونه كه ماهي به درياست

تو در او تقلا مي كني

همان گونه كه پرنده در هوا

اينكه ديگر رسيدن نمي خواهد

دشوار، رسيدن به انسان است

به انسانيت.»

*ماده ي خام چنين كارخانه هاي بي رونقي، تفكرات نژادي، روحيات برتري جويانه و فراتر و فروتر ديدن است كه سفارش ساخت چنين كالاهاي موهني نظير اين «آهنگ بي آهنگ» در دستور كار خط توليد آن قرار مي گيرد. *چندان عجيب نيست كه گاهي در كنار شو تلويزيوني "جاستين بيبر" خواننده، نوازنده، بازيگر و سرگرمي ساز كانادايي، صداي مور" ايشالا " نيز شنيده شود. *زبان لكي،عامل هويتي و تفكيك كننده و مرزگذار اين قوميت است. *اين هجمه ها و نمونه هايي از اين دست، هزينه ي رهايي از اين گمشدگي تاريخي و دست يافتن به آگاهي مشترك است كه مردمان لك بايد پرداخت نمايند *شواهد نشان از آن دارد كه ز

« چشم بر جهان گشودن
چشم از جهان بستن
همه داستان زندگى ست»

در کتاب مجالس سبعه مولانا هست که:
"هر حیوان که از دور دیدی و ندانستی سگ و گرگ است یا آهو، ببین رو به سمت مرغزار و سبزینه است یا لاشه و استخوان.

آدمی را نیز چون نشناسی ببین به کدام سوی میرود."

— مولانا جلالالدین محمد بلخی| هفت خطابه (مجالس سبعه)

قرار گرفته در سايت نيو تدبير:

http://newtadbir.ir/%d9%85%d8%a7-%d9%87%d9%85-%d9%85%d9%8e%d8%b1%d8%af%d9%8f%d9%85%d8%a7%d9%86%d9%8a%d9%85-%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d8%ad%d9%88%d8%a7%d9%84%d8%a7%d8%aa-%d8%b2%d9%85%d9%8a%d9%86/

آوای آزادی بابک احمدی زادروز آقای شجریان عزیز را تبریک میگویم، هنرمندی یکه و انسانی بزرگوار و شریف، کسی که همراه و غمخوار مردم کشورش است. با آرزوی سلامت او که صدایش به گوش همه ما آوای آزادی است. در صفِ نیکانِ روزگار مصطفی ملکیان هنرمندیِ استاد بزرگ آواز و موسیقی ایران محمدرضا شجریان، فقط در این نیست که یکی از دلانگیزترین و خوشنواترین آواها را در گوش و دل جهانیان نشانده، هنرمندیِ او در این نیز هست که مخاطبان خود را با بخشی از ارجمندترین میراثهای شعر و ادب پارسی آشنایی و انس و الفت داد و ما را همنشین بزرگانی همچون مولانا، سعدی و حافظ كرد؛ اما ب

فرمان سوم از ده فرمان موسي:

نام خدای خالقت را بیهوده ( به عبث) بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن).

وَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَتَتَّقُوا وَتُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿۲۲۴﴾

و خدا را دستاويز سوگندهاى خود قرار مدهيد تا [بدين بهانه] از نيكوكارى و پرهيزگارى و سازش دادن ميان مردم [باز ايستيد] و خدا شنواى داناست (۲۲۴)